تألیف حمدی بن احمد محلّی (م ۶۵۲ ق)
این کتاب شرح قصیده‏اى با ۴۴ بیت است که یکى از ائمّه زیدیه به نام عبدالله بن حمزه معروف به منصور باللَّه، از عالمان قرن ششم و هفتم هجرى قمرى، که از سادات حسنى است، در پاسخ به قصیده خلیفه عباسى ابوالعباس احمد بن حسن بن یوسف معروف به الناصر لدین الله سروده است.
حُمَید بن احمد مُحَلّى ـ که شاگرد منصور باللَّه و از عالمان زیدیه است ـ قصیده استادش را شرح کرده و آنچه را وى به صورت شعر مدعى شده، با استناد به روایات و تاریخ به اثبات رسانده و بدین‏گونه، اثرى ارزشمند در فضایل اهل بیت علیهم السلام، به ویژه امیرمؤمنان على علیه السلام، پدید آورده است.