یکى از عالمان حنبلى بغداد، به نام عبدالمغیث بن زهیر حربى (م ۵۸۳ ق) کتابى در فضایل یزید نگاشته و در دفاع از این جنایتکار تاریخ، دروغهاى بسیارى آورده و نتیجه گرفته که یزید فردى با ایمان و از تابعان است و به هیچ وجه لعن وى جایز نیست. همین امر، عبدالرحمان بن على معروف به ابوالفرج ابن جوزى حنبلى (م ۵۹۷ ق) را واداشته تا قلم به دست گیرد و فجایعى را که در دوران حکومت سیاه یزید به دستور وى انجام گرفت، به ویژه فاجعه کربلا و داستان حره و هجوم به مدینه را بر صفحه کتاب به تصویر کشد و چهره زشت و منفور یزید را معرفى کند و با اشاره به ادله آن شیخ دوستدار یزید، به پاسخگویى مبادرت ورزد.
نکته‏اى که یادآورى آن ضرورت دارد، این است که مرحوم علّامه محمودى، بنا به مصالحى که زمان و مکان چاپ کتاب ایجاب مى‏کرده، به جاى نام خود به عنوان محقق، اسم فرزند بزرگوار خود شیخ محمد کاظم محمودى را در عنوان کتاب و نیز در مواردى که لازم دیده، درج کرده است‏.
این کتاب با ۱۲۰ صفحه، در سال ۱۴۰۳ ق، در بیروت زیور طبع پوشیده است.